عشق سرچشمه زندگی
|
| |
| سيب ميوهاي است بهشتي، سرشار از ويتامينهاي آ، ب، ث و پتاسيم كه در درمانهاي طبيعي ، دارويي براي پيشگيري از بيشتر امراض شناخته شده است. | |
|
یک میوه درختی سردسیری از خانواده گلسرخیان است که انواع مختلفی دارد، مانند سیب گلاب، سیب سرخ، سیب سبز و سیب وحشی. این میوه خوش عطر و طعم حاوی مقدار زیادی پتاسیم،سدیم،کلسیم، برم و فسفر و مقادیر زیادی ویتامین آ و ب می باشد. |
معــــــــــنی زنــــــــــــــدگی چــــــــیـــــــسـت؟
یعنی خطهای کج و معوج قلم من
بیدار شدن افتاب از مشرق و غروب مهتاب از مغرب
یعنی رفتن ستاره ها پشت پرده آبی آسمان
یعنی یک روز دیگر با خدا بودن
فرصت داشتن برای نفس کشیدن
ارزیدن برای جان داشتن و زیستن
برخوردار بودن از خوان نعمت های خداوند
فرصتی برای جبران
مجالی برای خندیدن (اگر بگذارند)
مجالی دیگر برای پوشیدن چادر نماز گل گلی
سرسجده گذاشتن به شکرانه بودن
دیدن خنده پدر و شاید هم غرولند مادر
یعنی دوباره راه رفتن - دویدن- پریدن - خمیازه کشیدن
یعنی........
(دوبـــــــــــــــاره آرمیــــــــــــــــــــــدن)
زندگی آتشکده ای است در دل شبها
زندگی عشق خاموش اما پر غوغاست
زندگی رفیقی است نیمه راه
زندگی قطره ایست در دل دریاها
زندگی آئینه پاک سجده گاهم است
زندگی محرم اسرار وجودم
زندگی ریشه ده آینده در وجودم
آری زندگی زیباست
اما.....
اما نفرین بر این زندگی
هرگاه از کوچه خاطره ام گذر کردی
هرگاه شعر مرا خواندی
آنگاه لحظه ای بر مزارم توقف کن
و قطره ای اشک نثار گورم کن
زندگی نه چون تصویری است که بتوان آنرا در یک نگاه دید
و نه کبوتری است که بتوان آنرا محبوس کرد
بلکه کتابی است قطور
نجات عشق
در جزیره ای زیبا تمام تمام حواس زندگی می کردند : شادی ، غم ، غرور ، عشق ، و...
روزی خبر رسید که بزودی ...
در شهر شما...
در شهر شما یاری نبود .قصه هایم را خریداری نبود... خسته ام از قصه های شوم تان خسته از همدردی مسموم تان...
اینهمه خنجر دل کس خون نشد این همه لیلی و کسی مجنون نشد...
عشق از من دور و پایم لنگ بود! قیمتش بسیار و دستم تنگ بود...
گر نرفتم هردو پایم خسته بود تیشه گر افتاد هیچ کس از حال ما پرسید؟ نه!
دستم بسته بود هیچ کس دست مرا وا کرد؟ نه! فکر دست تنگ ما را کرد؟ نه!نه!
هیچ کس اشکی برای ما نریخت هر کا با ما بود از ما می گریخت...
چند روزی هست حالم دیدنیست حال من از این و آن پرسیدنیست...
گاه بر روی زمین زل می زنم گاه بر حافظ تفاءل می زنم! حافظ فالم را گرفت یک غزل آمد حالم را گرفت:
" ما ز یاران چشم یاری خود داشتیم غلط بود آنچه می پنداشتیم"
|
|
|
|
|
شعر
...من همونم که همیشه...
...غم وغصم بی شماره...
...اونیکه تنها ترین...
... حتی سایه ام نداره...
...این منم که خوبیامو...
...کسی هرگز نشناخته...
...اونکه در راه رفاقت...
...همه هستی شو باخته...
...هر رفیق راهی با من...
...دوسه روزی همسفر بود...
...ادعای هر رفاقت...
... واسه من چه زودگذربود...
...هر کی بازمزمه عشق...
... دو سه روزی عاشقم شد...
... عشق اون باعث زجر...
...همه دقایقم شد...
...اونکه عاشق بود عمری...
... ز جدا شدن می ترسید...
...همه هراس وترسش...
... به دروغش نمی ارزید...
... چه اثرازاین صداقت...
... چه ثمرازاین نجا بت...
... وقتی قد سرسوزن...
... به وفا نکردیم عا د
ت...اگر خیال داری دوستم بداری هم اینکدوستم بدار...
اکنون که می توانم احساسات شیرین و ملایم را بشناسم...
اکنون که سرشار از محبت راستین هستم...
هم اینک دوستم بدار اینک که زنده ام...
صبر نکن که بمیرم و مجبور شوی کلمات دلنشین خود را...
بر روی سنگ سرد مزارم حک کنی...
اگر برایم افکار روح نواز در ذهن داری هم اینک بگو.
اگر منتظری تا به خواب ابدی فرو روم!
بدان که هرگز بیدار نخواهم شد...
مرگ بین ما فاصله خواهد انداخت...
و صدایت به گوشم نخواهد رسید...
پس اگر دوستم داری اگر ذره ای عشق من در دلت ماوا دارد...
بگذار تا وقتی زنده ام بدانم و بتوانم آن را گرامی دارم...
